Blogs

Samen sterk

In deze tijden van verdeeldheid kan de natuur inspiratie bieden.
In Zuid West Canada, op Vancouver Island, staan enorme bomen die tot de dikste en hoogste van Canada behoren. Als je goed kijkt zie je echter dat zo’n boom uit meerdere bomen lijkt te bestaan. Diverse bomen hebben zich in de loop van de tijd om elkaar heen gewikkeld en zijn vergroeid tot 1 geheel. En zelfs nu, na eeuwen, sluit nog hier en daar een nieuwe boomstronk aan. Samen vormen ze zo’n dikke stam dat het ze lukt om hoog de hemel in te groeien. Wow.


Geplaatst op 18 juli 2016

ACT in bedrijf van start

In juli 2015 is ACT in bedrijf opgericht als onderdeel van Lieffering MOVES. Via dit onderdeel wordt onderzoek gedaan naar en ondersteuning geboden bij veranderprocessen waarbij het verbinden van management en medewerkers aan organisatie- en persoonlijke waarden centraal staat. Hierbij wordt gebruik gemaakt van de inzichten uit de Acceptance and Commitment Therapy, een moderne en evidence based therapievorm die ook succesvol in bedrijven wordt toegepast.

Ga voor meer informatie naar de website www.act-in-bedrijf.nl

Geplaatst op 21 juli 2015

Verbondenheid

Afgelopen week volgde ik een prachtig congres waarbij de verbinding tussen mensen als belangrijkste bescherming tegen de gevolgen voor menselijk leed genoemd werd. En dat uit de mond van gerenommeerde gedrags- evolutie- en hersenwetenschappers. Duidelijk werd dat het menselijk ras niet los te zien is van zijn omgeving: we zijn verbonden met elkaar en met de wereld, of we daar nu zorgvuldig mee omgaan of niet. Veelvuldig klonk de roep om verantwoordelijkheid voor elkaar en de aarde waarop wij leven.

Op de foto van links naar rechts: Steven Hayes (ACT en RFT), Jon Kabat Zinn (Mindfulness), Sue Johnson (EFT), Marco Iacoboni (mirror neurons) en Daniel Siegel (Mindsight)

Geplaatst op 21 april 2015

Statue of responsibility

Deze week las ik een artikel in de Volkskrant over de “come back” van Monica Lewinski. Jawel: “that woman” waar Clinton “geen seksuele relatie” mee had. Zij als geen ander weet hoe het is om beschimpt te worden, om schaamte te voelen, om te weten hoe het is als mensen je met woorden kapot maken. In het artikel werd haar TED Talk genoemd, en beschreven hoe zij juist met deze ervaringen naar buiten treedt om bewustzijn te creëren over wat het doet als woorden vrij – via bijvoorbeeld het internet – de ruimte krijgen. Ik vind deze TED talk (in vervolg op die van Brene Brown) een prachtig voorbeeld van de kracht van kwetsbaarheid.

Ze houdt een pleidooi voor een andere cultuur. Naast de (zo belangrijke) cultuur van vrijheid van meningsuiting zou er een cultuur moeten komen van verantwoordelijkheid nemen voor je woorden. Ze noemt daarbij het voorbeeld van jongeren die zelfmoord plegen nadat belastende, vaak beschamende filmpjes op internet geplaatst zijn die deze jongeren blijven achtervolgen. Ja, we maken allemaal fouten, maar moeten we daar ons leven lang voor blijven betalen? Extra pijnlijk is dit omdat we vanuit de psychologie weten dat juist het gevoel van schaamte voor mensen vaak het meest moeilijk te verdragen is.

Dit deed me denken aan een verhaal dat ik een tijdje geleden hoorde. In de VS bestaat een initiatief om naast het Statue of Liberty aan de oostkust een Statue of Responsibility aan de westkust te plaatsen. Het is zelfs al duidelijk hoe het eruit zou moeten komen te zien, namelijk twee handen die elkaar vasthouden. Helaas is het er (nog) nooit van gekomen. Hoe zou onze cultuur eruit zien als we ons meer bewust zouden zijn van de verantwoordelijkheid die we dragen voor de impact die onze woorden (mondeling of via tekst) kunnen hebben op anderen? En als we bereid zouden zijn daar naar te handelen? Ik sluit me van harte aan bij de woorden van Eleanor Roosevelt: “freedom makes a huge requirement of every human being. With freedom comes responsibility.”

Geplaatst op 6 april 2015

Verbonden door de Sky Way

Geplaatst op 15 augustus 2014

Deze crisis vraagt om transitiemanagement in plaats van verandermanagement

Als therapeut leg ik het zo af en toe aan mensen uit: als een verandering op je weg komt die zo groot is dat je de gevolgen niet meer kunt overzien, dan helpt het niet meer om te handelen en denken zoals je gewend was. Zolang de wereld overzichtelijk is, en het aannemelijk is dat onze verwachtingen omtrent de toekomst ook werkelijk zullen uitkomen, kun je regie nemen, doelen stellen, de juiste acties plegen, die evalueren en bijstellen. Voor bedrijven werkt dat zeker niet anders dan voor individuen. Maar wat als de toekomst volstrekt onzeker is (door dreigende sluiting van uw bedrijf of dreigend ontslag)? Dan werken dergelijke strategieën juist tegen u. Bij mijn cliënten zie ik dat terug in bijvoorbeeld angsten of depressie. Des te harder je vecht, des te erger wordt het. Bij bedrijven heb ik het ook gezien: voortdurend denken dat als ik vandaag maar die actie doe die altijd hielp, het wel “over zal gaan”. Geloof me, het gaat niet over, het wordt alleen maar erger. We hebben hier namelijk te maken met een transitie.

Ik vergelijk dat wel eens met drijfzand. Des te harder je er tegen vecht, des te meer kom je vast te zitten. Of met een onderstroom die zwemmers in zee kan verrassen en ze verder de zee in kan trekken terwijl ze met man en macht proberen naar de kust te zwemmen. De natuur leert ons veel. Men zegt dat u zich in drijfzand het beste plat kunt houden, zo veel mogelijk oppervlakte verdelen over het zand. En op zee kunt u het beste mee zwemmen als u door zo’n stroming gegrepen wordt. Het is duidelijk hoe veel moed en zelfbeheersing dat zal vragen. Het idee dat de werkelijkheid door ons beheerst kan en moet worden helpt ineens niet meer, we moeten vertrouwen dat we hier uit komen, en ons daar aan overgeven terwijl we tegelijkertijd alert wachten op het goede moment om te ontsnappen. Een mooie paradox: alert afwachten.

Hoe vertaalt zich dat “alert afwachten” in de wijze waarop bedrijven om kunnen gaan met de huidige crisis? Hoe hanteert u een verandering waarvan u de uitkomst nog niet weet? Hiervoor is denken vanuit transitie nodig, en dat is iets anders dan een (beïnvloedbare) verandering. Niet zo lang geleden werd ik op gesprek gevraagd bij een bedrijf dat met sluiting bedreigd werd. Ze merkten dat deze dreiging iedereen in de organisatie erg aangreep. Enigszins verwonderd vertelden ze me dat deze dreiging niet leidde tot saamhorigheid. Integendeel, oude conflicten werden opgerakeld, en het management had het steeds moeilijker om nog enigszins de rust te bewaren. Het verbaasde mij niets. Dit is wat er gebeurt als je te laat stil staat bij de impact die een dergelijke “niet controleerbare” onzekerheid heeft op mensen. Ze gaan knokken. Tegen alles wat ze kunnen bedenken, en vaak ben je dat als leidinggevende dus zelf. Het is hetzelfde als wat mijn cliënten doen die zo bang zijn dat ze bang worden voor de angst. Het knokken tegen het knokken. Ga zo maar door. Het helpt niet.

Wat dan wel te doen? Zoals ik al stelde is voor transitiemanagement een houding van “alert afwachten” nodig. “Alert” betekent dat je aandacht zult moeten hebben voor wat deze situatie met mensen doet. In het moment zijn, met elkaar in gesprek gaan. De tijd nemen om je te realiseren wat er met je gebeurt als een situatie zo bedreigend voor je is. En dat signaleren zonder dat het met je op de loop gaat. Dat kun je in bedrijven ook doen.

Enige tijd geleden heb ik een bedrijf begeleid dat binnen een periode van een jaar moest sluiten en tegelijkertijd elders moest openen. Het was onduidelijk welke medewerkers er mee mochten, en door factoren van buitenaf was het ondoenlijk een sluitende planning te maken. Hier heeft men elke 6 weken de tijd genomen om met het voltallig leidinggevend kader te onderzoeken wat er speelde. Ook was er op de werkvloer voortdurend aandacht hiervoor. Met voldoende kennis van transitie management en met grote aandacht voor het moment. De transitie is ondanks de hectiek vrijwel vlekkeloos verlopen.

Bij “afwachten” hoort ook vertrouwen, en trouw zijn aan jezelf. Je weet niet waar je uit gaat komen, maar je weet wel wat belangrijk voor je is. Het belang van het helder hebben van je waarden wordt hier duidelijk. Je bent geen “sitting duck” maar weet wat je belangrijk vindt, je weet waar je grenzen liggen en je vertrouwt erop dat je ook hier weer zult komen bovendrijven.

De ingrediënten van transitie management zijn eigenlijk zo eenvoudig: zorg dat er regelmatig tijd en aandacht is voor het proces waar je in bent, en ben je bewust van wat voor jou echt belangrijk is. In mijn ogen is dit een adequaat antwoord op de vragen waar we ons in deze tijd voor gesteld zien.

Geplaatst op 10 maart 2014

Oudere berichten